نقش پدر در تربیت فرزند

تربیت فرزندان نتیجه پذیرش مسئولیت تلاش و هماهنگی پدر و مادر است.

واگذاری تربیت فرزندان به مادر و خالی کردن میدان از طرف پدر به طور معمول، فرزندان را با مشکلات و اختلالات رفتاری غیر قابل جبرانی مواجه می سازد. صاحب نظران معتقدند اگرچه مادران در تربیت فرزندان مهارت بیشتری دارند، اما پدران در تربیت موثرترند.

براین اساس پدران باید در امر نگهداری، تربیت و رشد و شکوفایی شخصیت کودکان نقش و مشارکت داشته باشند. به طور معمول کودکان تصوری اغراق آمیز از پد دارند، او را بزرگتر، قوی تر و داراینیروز مضاعفیمی پندارند که اطلاعات کافی در هر زمینه ای و توانایی حل تمام مشکلات را دارد، او را کانون رفع نیازهای مادی، روانی، اجتماعی، عاطفی و ارتباطی و عامل امنیت خانه و خانواده می دانند.

این تصورات و توقعات، مسئولیت های بزرگ و تعیین کننده ای بر عهده پدران می گذاردو آنان را وا می داردکه در امر تربیت و چگونگی رشد و شکوفایی کودک مشارکت کرده و نقش ویژه ای داشته باشد. در خانه هایی که پدر فقط نقش نان آور دارد و فرزندان فرصت تعامل و همانند سازی با پدر را ندارند، متاسفانه از تربیت مطلوب خبری نیست.